In te lossen belofte

Al een aantal keren 'beloofd' en dan nu eindelijk wat meer over het mentoraat dat ik momenteel volg/krijg/doe.

Eerst maar even kort uitleggen wat het mentoraat nou is / inhoudt.
(Ik zal mijn ervaringen rondom het mentoraat overigens in meerdere delen hier in het blog zetten de komende weken)

 

Korte beschrijving mentoraat

De landelijke fotobond biedt fotoclubs en haar leden de gelegenheid om onder begeleiding van een 'ervaren, gedreven en technisch goed onderlegde amateurfotograaf' (bron website BNAFV) te werken aan verfrissing en verdieping van verschillende aspecten van de fotografie.
Hierbij gaat het niet om het leren van de basisbeginselen van de fotografie. 

 

Het mentoraat kan ingezet worden in verenigingsverband waarbij een gezamenlijk thema uitgediept kan worden danwel ondersteunend zijn bij bijvoorbeeld het opzetten van een speciale expositie.
Bij ons (HAFV) is het mentoraat in groepsverband ingezet en daarbij werkend met individuele opdrachten.

Het mentoraat is al meerdere keren door verschillende leden van onze vereniging gevolgd. Daarbij zijn ook iedere keer andere mentoren betrokken geweest.

September 2011 - door omstandigheden hebben we het mentoraat niet in 1 seizoen afgerond - zijn we met 12 leden begonnen aan een nieuw mentoraat. En nu oktober 2012 werken we toe naar de afronding die de vorm zal krijgen van een expositie van het mentoraatsgroepje van 9 tot en met 21 december.

Gisteravond met de mentoraatleden naar de expositieruimte gegaan om te kijken hoe en wie en op welke wand etc.
Van dat moment gisteravond zijn de bijgevoegde foto's bij dit verhaal.

 

 

Terug naar het begin.
Mijn redenen om mee te doen waren divers.
Allereerst de enthousiaste verhalen van collegaclubleden die al eerder een mentoraat gevolgd hadden.
Daarbij gevoegd de resultaten die ze tentoonspreiden als gevolg van dat mentoraat.
En ook een voor mijn belangrijke reden was dat ik wilde onderzoeken of ik meer dan alleen mooie plaatjes kan maken.
Of ik op de een of andere manier diepgang kon bewerkstelligen in mijn fotografie.

Tja, en dan meld je je aan voor zo'n mentoraat. In het voorjaar 2011.
En mag je gaan nadenken over een wat je nou precies wil gaan doen.
Man o man, dat was nog zweten zeg. Want wat wilde ik nou eigenlijk?
Ja diepgang! Puh, makkelijk gezegd maar maak het eens concreet.
Gelukkig hadden we nog enkele maanden voordat het daadwerkelijk van start zou gaan.
Die start was namelijk pas in september 2011.


 

La Vida de los Peces
En toen was daar opeens een moment waarop de basis voor de invulling van het mentoraat ontstaat.
Bij het kijken naar de Chileense film La Vida de los Peces in het filmhuis in Enschede begin juli.
Opeens had ik het thema voor mijn mentoraat te pakken.
En kon ik gaan nadenken hoe dat aan te pakken.

La Vida de los Peces is een intiem en in melancholie gedrenkt portret over heimwee naar het verleden.
De film draait om dat ene moment waarin beseft wordt dat tijden en dromen vervliegen.

Melancholie alom en het raakte me enorm.
Vasthouden aan, terugkijken met plezier, met weemoed, met verdriet, met liefde ...
Met verbazing, met verwondering, met .......

En met dat idee in mijn hoofd ben ik de eerste avond van het mentoraat binnengestapt.
En naar buiten gekomen met de volgende opdracht:

Visualiseren van herinneringen.

In mijn hoofd nog steeds een vaag idee hoe dat in een fotografische vorm te gaan gieten maar het broeden kwam toen goed op gang. En gaandeweg is het geworden tot wat het nu bijna is:

een kleine verzameling persoonlijke herinneringen in de vorm van foto's (zelf gemaakt uiteraard) en zelf geschreven korte beschouwingen/verhalen.

 

Wordt vervolgd:

In deel 2 zal ik eerst wat meer vertellen over onze mentor: Peter van Tuijl.
En zal ik beschrijven hoe we als groep en hoe ik persoonlijk te werk ben gegaan en de eerste resultaten laten zien.

Petra Visser

9 oktober 2012

mooi helder verhaal! Erg interessant. ben benieuwd naar jouw beelden en beschouwingen


Rob

13 oktober 2012

Dag Petra, Dank voor je leuke reactie.


Reageer op dit bericht