Visualiseren van herinneringen
Dat werd mijn opdracht in dit mentoraat dus.
Mijn aanvankelijke enthousiasme werd allengs minder toen ik steeds meer begonnen na te denken over hoe ik dat dan wilde aanpakken. Ik schreef de vorige keer al dat een film de katalysator was en dat idee groeide uit tot vage ideeën met de woorden 'flarden/fragmenten van ....' als uitgangspunt. In oktober 2011 schreef ik daarover voor mezelf op:

En dan begint het grote denken, zoeken, zuchten, verwerpen, verzinnen,  foto‘s  maken, bewerken, vormgeven, aanpassen, laten liggen , nog eens kijken.
Het betekent voor mij ook eigenlijk voor het eerst echt bewust bezig zijn met mijn fotografie.
Het nadenken over wat ik nou wil gaan vastleggen, het minder van toevalligheden laten afhangen wat er voor de camera komt.
Pfff, waar ben ik aan begonnen!

En eigenlijk is dat laatste gevoel nooit helemaal weggeweest tijdens het mentoraat.
Het enthousiasme groeide gelukkig wel weer naarmate de tijd vorderde en vooral toen de eerste foto's gemaakt waren.
En de zaken naar het einde toe op hun plaats begonnen te vallen.

 

Peter van Tuijl
Ik zal eerst nog iets meer vertellen over onze mentor - Peter van Tuijl.

Het begint al gelijk die eerste avond.
Allemaal nemen we 3 foto's mee die we zelf mooi vinden, die ons gezin of familie mooi vind etc.
Het is hier niet goed in woorden uit te leggen maar het is verbazend hoe hij aan de hand van 3 foto's de essentie van iedere fotograaf weet te duiden. En die essentie, samen met de inbreng van de fotograaf zelf,  vertaalt naar ieders individuele opdracht.

Soms ligt die in de lijn van wat iemand reeds doet en draagt bij aan verdieping, soms ook een opdracht iets geheel anders te doen en waarbij de fotograaf de stok achter de deur van het mentoraat benut om ook daadwerkelijk met iets anders bezig te gaan.
Maar op welke wijze dan ook, je wordt gedwongen verder te kijken en verder te zoeken. En dat is natuurlijk ook het doel van het mentoraat.

Peter van Tuijl als mentor en persoon.
Ja, waar moet ik eigenlijk beginnen. Ik ben
iemand die zich niet gauw heel enthousiast over iets of iemand uitlaat.
Enige superlatieven ten aanzien van Peter zijn wat mij betreft echter meer dan op zijn plaats.
Prettig mens dat ten eerste. Bescheiden, maar ook zeker van zijn kennis en kunde.

Helemaal die ervaren en gedreven amateurfotograaf waar de fotobond van rept.

Peter toont zich tijdens de voortgang van het mentoraat een meester in het oproepen van vragen over je fotografie en de beelden die dat oplevert. Hij weet dat te koppelen aan het benoemen van verschillende stijlen binnen de fotografie en de kunst. Weet vanuit wat wij hem aan beeldmateriaal voorleggen verbindingen te leggen met specifieke fotografen.
En doet dat op een zodanige wijze dat je nadenkt over waar je mee bezig bent en voegt daar dan door die verbindingen een dimensie aan toe. Daarbij wordt je als persoon en fotograaf voortdurend in je waarde gelaten. Al zijn inzet is gericht op jouw groei.
Zijn enthousiasme en bovenal zijn vermogen om je op een heel positieve manier verder te krijgen wanneer je even klem zit met je opdracht maakt dat het volgen van dit mentoraat gewoon heel fijn was.

Genoeg stroop lijkt me zo. Maar .... mocht je ooit in de gelegenheid zijn een mentoraat van Peter te kunnen volgen .... grijp je kans.
En kijk eens op zijn website (klik) en lees zijn fotoblog (klik) om je een breder beeld te vormen.

Voortgang eigen opdracht.
En zo worstelde ik dus aanvankelijk met mijn eigen opdracht.
Wat, achteraf gezien, aardig is om te merken is dat waar ik in eerste instantie het onderwerp wat van een afstand benaderde het allengs steeds persoonlijker is geworden.
Wilde ik eerst vooral sfeervolle beelden produceren die een suggestie van herinnering zou moeten wekken (vraag me nu niet welke beelden dat had moeten opleveren;-)) al snel werd het voor mij een combinatie van woord en beeld.
Woord in de vorm van korte beeldende verhalen en nieuw beeldmateriaal dat daar op aansluit in mijn ogen.
Een belangrijke verandering in de benadering, zo schreef ik al, is dat ik het persoonlijker maakte.
Daarbij wilde ik wel oppassen om niet te zeer in clichés te vallen als eerste liefde, middelbare school (helemaal ontkomen doe je daar overigens niet aan omdat dat denk ik voor ons allemaal een belangrijke periode in ons leven geweest is, een periode die je mede vormt), huwelijk en eerste kind enz.
Het zijn - natuurlijk niet geheel - willekeurige en uiteenlopende onderwerpen geworden.
De totstandkoming vroeg veel tijd. Zowel in het bedenken als het uitvoeren en bewerken.

Vele uren zijn er mee gemoeid geweest. Uiteindelijk is het eindresultaat (waar ik zeer tevreden mee ben) een boekje met 6 korte (en enkele iets langere) terugblikken en daarbij passende foto's. Zeg maar 'flarden, fragmenten van ....' mijn eigen leven.
Dat boekje is zo goed als af en met een zucht zal ik vanmiddag de verzend- en bestelknop daarvoor in drukken.
En nu maar hopen dat ik niet al snel een 'had ik nog maar dit' of 'zou ik niet beter dat ...' momenten krijg.

De inhoud van dat boekje, het resultaat van dit mentoraat, zal ik de volgende keren uit de doeken doen.
De enkele foto's bij dit blog zijn in ieder geval een eerste indruk.
Als laatste toon ik nog de kaft van het boekje.



 

!! Op 9 december, 14.30 uur - Opening Expositie 11xEigen met de resultaten van alle mentoraatscursisten van de HAFV seizoen 2011-2012 (verdere gegevens komen tzt in het expositiedeel van deze site)
 

Reageer op dit bericht