Morgen, maandag 5 november 2012, komen we als mentoraatgroep voor de laatste keer samen met onze mentor bij elkaar.
Het moment waarop we onze inspanningen van de afgelopen maanden geacht worden te hebben vertaald. Vertaald in een vorm van eindpresentatie. Natuurljk hebben we gaandeweg het proces al meerdere malen de resultaten mogen zien van onze inzet en vorderingen. In brokken, in concept. Nu is het bedoeling er een 'geheel' van te maken.
Dat betekent weten wat je op welke wijze wilt exposeren. Pffff. En daar ben ik dus ook de afgelopen weken mee bezig geweest. Hoewel toch redelijk snel duidelijk wat ik wilde gaan doen is het hoe - in termen van eindpresentatie - geen makkelijke blijkt. En dat geldt voor mijn medeclubgenoten ook heb ik inmiddels begrepen.

Proces
Het is overigens heel mooi het proces te zien waarlangs zich het een en ander heeft afgespeeld. Ga er maar aan staan om je op zich al fraaie natuur- en macrofoto's van een extra dimensie te voorzien zodat de kijker meer ziet dan insect of bloem. Of het groepslid dat zich wel eens wilde verdiepen in abstracte fotografie. Of de ander die het menselijk element in het landschap wilde vastleggen. Zonder mensen in beeld.
Weer een ander heeft zich toegelegd op het surrealistisch weergeven van zijn (en onze, want de stad Hengelo als decor gekozen) naaste leefomgeving. Het is verbluffend om niet alleen de technische beheersing van apparatuur en software te kunnen aanschouwen. Zo niet belangrijker is het met de opgeroepen beelden een gevoel op te kunnen roepen van: ''Is dat daar nou echt zo?'' Je even in twijfel weten te brengen. In dit kader een prima gevoel.

Er is gestoeid met vruchten en fruit en speciaal voor deze opdracht op de markt gekochte verse vis. Er is op een zeer poëtische wijze het menselijk lichaam in beeld gebracht. In vorm én emotie, subtiel en teer. En deze zachtheid dan plaatsen tegenover harde realiteit, het levert een confrontatie op die je niet onberoerd laat.
Dit en meer passert de revue bij onze expositie die onder de naam 11xEigen start op 9 december bij Crea in Hengelo. En duurt tot 23 december.

Verloop van een mentoravond
Daar we met een aardig grote groep zijn wordt de tijd gelimiteerd om aandacht te schenken aan ieders vorderingen. Een eierwekker is daarbij een handig attribuut. Als je hem niet zo af en toe vergeet aan te zetten althans ;-)
Toch blijken de gemiddeld 10 minuten per keer vaak voldoende om de vorderingen te aanschouwen en te duiden. Voor het geven van adviezen voor een vervolg.

    

Een reeks van foto's wordt op tafel gelegd. Het verband wordt gezocht. Er wordt geschoven en gedraaid. Reeksen vormen zich, en na enkele verschuivingen vormen zich weer nieuwe, andere reeksen. Het blikveld wordt iedere keer weer op een ander aspect gewezen. Ogenschijnlijk verschillende beelden die in een bepaalde volgorde een meerwaarde blijken te vormen voor het totaalbeeld, het 'verhaal' weten te vertellen.
De inbreng van Peter van Tuijl is die van ons aan de hand meenemen in het verlaten van je comfortzone, het letterlijk en figuurlijk arrangeren van beelden en daarmee je kijk op samenhang en beeldlogica.
En als je dan thuis aan het stoeien bent op vergelijkbare wijze dan valt nog eens extra op hoe lastig dit element is. Of anders gezegd: hoe waardevol de inbreng is van anderen die met je mee kijken, je keuzes vragen te duiden en je daardoor helpen je inzicht te verdiepen en/of te veranderen. Een prachtig proces zoals al gezegd.

Mijn eindpresentatie.
Het zal je niet verbazen dat ik daar nog steeds mee aan het worstelen ben.
En het vordert gestaag. Er langere tijd mee bezig zijn, vormgeven, naar kijken, laten liggen, op allerlei verschillende momenten van de dag in je gedachten oppoppende aanpassingen bedenken, die later op de dag uitproberen, weer verwerpen of er juist op voortborduren vraagt, mag ik wel zeggen, behoorlijk wat energie. En levert ook veel energie en enthousiasme op!




Ik ga bij de eindpresentatie mijn fotoherinneringenboek min of meer verbeelden.
Had ik me al het nodige op de hals gehaald door niet alleen foto's te maken, maar ook een paar verhaaltjes/gedachten erbij te verwoorden.

Dan er een boekje van gemaakt.
En nu ben ik nog volop bezig met het 'componeren' van een fotoshow waarbij de verhalen door mij ook verteld worden.
Hoe vreemd is om mijn eigen stem te horen. En dan moet je bedenken dat voorlezen/vertellen van je eigen verhaal in een microfoon blijkbaar ook nog niet makkelijk is. Hoe vaak ik me wel niet verslikte in woorden, dingen omdraaide, onverstaanbaar was. Of na opnieuw ergens in het verhaal beginnen achteraf merk net een ander tempo te hebben gevolgd bij het vertellen, of dat de toon niet meer past bij het voorgaande deel. Grrr. Dan maar weer opnieuw. En digitaal knippen en plakken.
Zo gaandeweg komt er vorm en eenheid in.
Ik sluit dit verhaal deze keer af met een verwijzing naar een eerste proeve van een van de fotoshowverhalen. En vraag daarbij in acht te nemen dat het allemaal nog wat verfijnd moet en gaat worden hier en daar. Klik hier

Karin

4 november 2012

Treffend verwoord weer, Rob. Ik denk dat een ieder van de deelnemers aan het mentoraat de ervaringen en belevingen zoals jij ze omschrijft hier, wel herkent en deelt. Het beloofd een mooie avond te worden morgen!


Arjan Littooij

4 november 2012

Mooi eerste fragment al, Rob. Wat een werk heb je al in dit geheel gestoken. Ik meen nu ook veel meer foto's te zien langskomen dan eerder tijdens de mentoraatsavonden. Verder sluit ik mij bij Karin aan. Prachtig de strubbelingen, het vallen en opstaan en het zoeken verwoord.


flore.

4 november 2012

Wat een beeldschoon foto verhaal.om van te smullen. Kan bijna niet wachten tot maandagavond!!!!!


Reageer op dit bericht