Zondagavond, 9 december, rond de klok van 9 uur 's avonds.

Licht euforisch zit ik thuis in de stoel. Met een half oog volg ik de verrichtingen van de dansers bij SYTYCD maar meer nog ben ik bezig met de foto's van die middag die ik snel even op de iPad heb gezet.

 

Na alle voorbereidingen die eigenlijk al ruim een jaar geleden begonnen was die zondagmiddag om 14.30 uur het moment waar we met z'n 10-en naar toe geleefd hebben: de opening van de expositie 11xEigen.
Gespannen verwachtingen over bezoekers, en de reacties.
Je kunt natuurlijk wel veel mensen uitnodigen, maar komen ze ook opdagen?
Nou dat deden ze! We hebben niet alle aanwezigen geteld maar verschillende snelle schattingen wezen toch op ruim 100 aanwezigen.
En wat misschien nog wel leuker was waren de positieve reacties. Op de afzonderlijke presentaties en op het geheel. En in onze ogen terecht natuurlijk.

Peter van Tuijl, onze inmiddels onvolprezen mentor ;-), liet zich weer van zijn beste kant horen met een interessant verhaal over de voor- en achterkant van een foto. De voorkant is wat je ziet, de achterkant is een combinatie van apparatuur, onderwerp en, belangrijkste, de persoon van de fotograaf.
Een verhaal dat blijkbaar over kwam getuige een van de bezoekers die tegen mij zei dat ze door het verhaal van Peter de expo heel anders was gaan bekijken en beter begreep. Mooi dat soort momenten.
En over ieder van de exposanten vertelt hij een kort verhaal, geeft een toelichting op het eindresultaat.

Een ander voor mij mooi moment was toen een bezoekster na het lezen van het verhaal van mijn grootouders zich op mijn vraag wat ze van het geheel vond zich met betraande ogen omdraaide, ontroerd als ze was door het verhaal.


 
  
(de opzet van mijn 4 verhalen in woord en beeld)

Een mede-exposant verwoordde later op de middag een gevoel dat ik wel een beetje had maar nog niet zo onder woorden had weten te brengen.
Het ging er over dat tot aan het moment van de expositie de beelden die we allen gemaakt hadden in beperkte en vertrouwde kring bekend waren. Bekeken en becommentariëerd.
En nu. Nu keken vreemden er naar, namen de beelden mee naar buiten.
En wij wisten niet wat er daarna mee zou gebeuren. Je hoort niet meer wat het doet met mensen en wat mensen er mee doen.
Zeker wanneer je zoals zij gedaan had, en ik op mijn manier ook, een toch persoonlijk verhaal hebt verbeeld dan is dat toch een apart gevoel.

Al met al een bijzondere ervaring alles bij elkaar. Het mentoraat, het geworstel leidende naar het prachtige eindresultaat. En nu ook een beetje de leegte.
De intensiteit waarmee we hiermee bezig geweest zijn is opeens weg.

Gelukkig kunnen we nog lang voortbouwen op de ontwikkeling die we allen doorgemaakt hebben.
De technieken die we geleerd hebben, de andere blik die we ontwikkeld hebben.

Nu even rust aan het fotofront. Of - en dat hoop ik eigenlijk min of meer - weer ruimte voor andere fotografische beelden. Het hoofd en oog op een ander spoor zetten. En tegelijkertijd borrelt een nieuw verhaal en bijpassende beelden al weer op. Maar nu zonder druk van het mentoraat. Het onderwerp 'herinneringen' zal absoluut een vervolg krijgen.


Ik laad de foto's van het geheugenkaartje naar de PC, zoek wat beelden uit die ik bij dit blog wil plaatsen.
Donderdagavond gaan we met leden van de eigen club de expo bezoeken en iets vertellen over het proces naar dit resultaat.
Het weekend van 22 december suppoosten en dan .... hopen dat de verzamelde beelden ooit eens op een andere plek ook tentoongesteld kunnen worden.
Dat zou leuk zijn.

Nico

11 december 2012

heerlijk van genieten Rob, dit moet super voelen en wat ziet het er professioneel uit, complimenten hoor grtz, Nico


Ina

11 december 2012

Leuk Rob, dat er zoveel mensen zijn geweest op de opening van jullie tentoonstelling. Ziet er prima uit als ik de foto's bekijk. Helaas heb ik geen tijd om persoonlijk te komen. Jammer. Ik ben met je eens dat de dag van de opening spannend is. Ik spreek uit ervaring. :) Er komen beslist nog veel meer bezoekers naar jullie tentoonstelling kijken. Veel succes ermee. Gr. Ina


Chantal

11 december 2012

Jammer dat ik niet ben geweest (en ik ben bang dat het me ook niet gaat lukken om op een later tijdstip te komen, want Hengelo ligt helaas niet bepaald om de hoek), maar erg leuk dat ik door jouw foto's en je verhaal toch een beetje mee heb kunnen genieten van een dag die voor jou en je mede-exposanten heel bijzonder moet zijn geweest. Het hoogtepunt van een jaar hard werken, nadenken, diepgang zoeken en fotograferen. 'k Kan me voorstellen dat het heel spannend moet zijn geweest om je 'kindje' nu los te laten, maar ik ben ervan overtuigd dat het goed opgevangen wordt en dat het voor jou weer nieuwe creatieve ruimte creƫert. Dikke pluim en ga zo door!! x Chantal


Reageer op dit bericht